وقتی بچه بودم کتاب‌هایی به من داده بودند که الگوهایی قدیمی از دوران ادواردی {دورهٔ پادشاهی ادوارد هفتم} داشت، و مرور و دیدن این همه ایده که تلاش می‌کردند تا مسئله‌ای را حل کنند برای من همیشه بسیار مسحورکننده بود، اما آنها کیفیتی زیبایی‌شناختی هم داشتند. بنابراین من با این ایده که می‌خواهم مخترع شوم بزرگ شدم، اما بعداً فهمیدم که نمی‌شود در رشتهٔ اختراع تحصیل کرد. دنیای اختراع به همهٔ این حوزه‌های متنوع تقسیم شده بود. و آنچه من در این زمینه مفید یافتم این است که همواره مسئله‌ای وجود دارد، چیزی که شما آن را همچون یک رخنه یا روزنه درمی‌یابید؛ رخنه‌ای که می‌توانید آن را پر کنید. گاهی ما هدف را گم می‌کنیم. اگر نتوانید توضیح دهید که مسئله چیست طراحی کردن {شما} بی‌معناست. انتقادات و مسائل منفی به نظر می‌رسند، اما اینها برای ما امری مثبت است و ما را یاری می‌رساند. (در گفت‌وگوی منتشر شده.

طراحی داخلی و فیلم بسیار شبیه به هم هستند، همانطور که با سناریو آغاز می‌کنید و سپس پیرامون جایی را که داستان هدایتتان می‌کند می‌سازید. هر دو پیشه {طراحی داخلی و فیلم‌سازی} زمینه‌های مشترکی دارند. من {در مقام طراح داخلی} می‌توانم به سادگی خودم را با یک فیلم‌ساز، کارفرما را با تهیه‌کننده و ساکنان را با بازیگران قیاس کنم. همهٔ فیلمسازان مورد علاقهٔ من به سوی زیبایی‌شناسی داخلی نیرومند کشیده شده‌اند. اگر بخواهم به چند مورد اشاره کنم، به فلینی، ویسکونتی، آلمادوار، لینچ، کوبریک و تاتی فکر می‌کنم. (در گفتگو با Katy Donoghue، منتشر شده در مجلهٔ whitewall، تابستان سال ۲۰۲۱)