پوسترهای سینمایی بخشی اساسی از تبلیغات فیلم هستند و تأثیر عمدهای بر القای احساسات و تصورات اولیه از یک فیلم دارند. طراحی این پوسترها به عنوان یک هنر مستقل، به خلاقیت و سلیقه طراحان وابسته است و میتواند نمایانگر هویت و مضمون فیلم باشد. اگرچه انتخاب بهترین پوسترها تابع نظرات مختلف است، اما آنها همچنان به تجلیل از دنیای سینما و هنر طراحی کمک میکنند. این پوسترها میتوانند منبع الهام برای طراحان گرافیک نیز باشند و به آنها ایدههایی برای خلاقیتهای جدید ارائه دهند.
دیدن و بررسی پوسترهای سینمایی احساس نویی دارد؛ نکته مهم در انتخاب و معرفی فهرست بهترین پوستر فیلم این است که مانند هر نمونه دیگری کامل نیست و تابع سلیقه و نگاه صاحبان آن است؛ شاید فقط این مهم است که بهنوعی به تجلیل از خود سینما پرداخته است. همانطور که میدانید پوسترها معمولاً از اولین تصاویری هستند که فیلمسازان به واسطه آنها، رنگها و احساسات فیلمشان را با ما در میان میگذارند و حتی گاه از آنها به عنوان بیانیههایی جسورانه یا غیرمنتظره بهره میبرند.
مخاطب در پیادهرو یا هنگام اسکرول اینستاگرام فقط ۳ ثانیه به پوستر شما فرصت میدهد.
- نقطه کانونی: یک عنصر (یک صورت، یک شیء نمادین یا یک کنتراست شدید) باید چشم را فورا شکار کند.
- قانونِ کاهشِ اطلاعات: شلوغیِ زیاد، دشمنِ روایت است. سعی نکنید تمام جزئیات فیلم را در پوستر بگنجانید. پوستر، «تیزرِ ثابت» است، نه خلاصهی داستان.
اگر جزو طراحان گرافیک یا تصویرسازان هستید، این مجموعه به شما کمک میکند تا بتوانید برای طراحی خود ایدههایی بی نظیر یافته و از آنها الگوبرداری کنید.
- مطلب مرتبط: اصول طراحی پوستر/جلدکتاب
جمع بندی
طراحی پوستر فیلم یکی از قدیمیترین روشهای تبلیغات فیلم است و سابقهای طولانی در دنیای سینما دارد. در واقع پوستر هر فیلم را میتوان یکی از مهمترین ابزارهای تبلیغاتی برای معرفی و افزایش فروش آن دانست؛ از همین رو مهارت های مورد نیاز برای طراحی پوستر فیلم نیز اهمیت ویژهای پیدا میکنند.
یک تمرین کوچک برای شما:
به آخرین فیلمی که دیدید فکر کنید. اگر میخواستید پوستر آن را بدون استفاده از عکس بازیگران طراحی کنید، آن «یک شیء یا المان نمادین» که کل داستان را لو میدهد چیست؟
این حقیقت که هنر طراحی پوستر به شدت تحت تأثیر سلیقههای شخصی است، یک تنش عمیق و ناگفته را ایجاد میکند؛ آیا ما واقعاً یک اثر هنری را به واسطهٔ تواناییهای تجاریاش ارزیابی میکنیم یا آیا زیبایی بصری و احساس آن همواره در وهلهٔ اول قرار دارد؟ در دنیایی که تجاریسازی همه چیز را تحت تأثیر قرار داده، آیا طراحی پوستر میتواند همزمان تقلید و خلاقیت باشد؟ یا آیا به نوعی به یک کالایی تبدیل شده که انرژی واقعی سینما را به حاشیه میبرد؟ در این وضعیت، ممکن است ما در جستجوی چیزی گم شدهایم که به ما یادآوری کند ارزش واقعی یک اثر در عمق تجلی آن نهفته است، نه در رنگها و طراحیهای ظاهریاش.
