Immersive Garden یک تجربه چندحسی است که مرزهای بین طبیعت، طراحی دیجیتال و ادراک انسانی را محو میکند و محیطهای تعاملی دینامیک و قابل حملی خلق مینماید. این پروژه به جای تمرکز بر ایستایی و وابستگی به اقلیم، نشان میدهد که طبیعت میتواند به عنوان یک واسطه تعامل و تجربهسازی در نظر گرفته شود. Immersive Garden بر اساس ترندهای مدرن مانند تجربهاقتصاد و استفاده از فضا به عنوان محتوا، به بازتعریف مفهوم طبیعت و فضاهای عمومی میپردازد و سؤالات راجع به نحوه تعامل انسان با محیط را به چالش میکشد. در نهایت، این پروژه به رابطه پیچیده میان طراحی فضا، تجربه و احساس اشاره میکند و آینده را نه تنها از نظر فرم و عملکرد، بلکه از منظر اتمسفر نیز بازتعریف مینماید.
Immersive Garden یک استودیو یا صرفاً یک پروژه نیست؛ یک تجربهسازی چندحسی (Multisensory Experience) است که مرز بین طبیعت واقعی، طراحی دیجیتال و ادراک انسانی را محو میکند.
- وب سایت رسمی: Immersive Garden

Immersive Garden دقیقاً چیست؟
یک پلتفرم/استودیو طراحی تجربه که با استفاده از:
- نور (Light as Material)
- صدا (Soundscapes)
- تصویر متحرک
- فضاهای تعاملی
محیطهایی خلق میکند که تماشا نمیکنی، داخلشان قرار میگیری.
اینجا مخاطب «کاربر» نیست؛ ساکن موقت فضاست.

باغ، اما نه به معنای کلاسیک
برخلاف باغ سنتی که:
- ایستا
- فصلی
- وابسته به اقلیم است
Immersive Garden:
- دینامیک است
- واکنشپذیر است
- قابل حمل و بازتولید در هر شهر
📌 طبیعتِ شبیهسازیشده، اما نه جعلی
بلکه طبیعتی که از فیلتر ادراک انسانی عبور کرده.
چرا این پروژه مهم است؟
Immersive Garden روی چند ترند عمیق سوار است:
1. Nature as Interface
طبیعت دیگر فقط الهام نیست؛
واسط تعامل است.
2. Space as Medium
فضا خودش محتواست، نه ظرف محتوا.
3. Experience Economy
مردم دیگر «چیز» نمیخرند؛
لحظه، حس و خاطره میخرند.
نسبتش با معماری و طراحی صنعتی
جمعبندی
Immersive Garden نمونهایست از جایی که:
- طراحی فضا
- طراحی تجربه
- طراحی احساس
در یک نقطه همپوشانی پیدا میکنند.
برای طراحان:
آینده، نه فقط فرم دارد
نه فقط عملکرد
بلکه اتمسفر (Atmosphere) دارد.
اینکه ما امروز در پی بازتعریف طبیعت هستیم، یک هشدار نگرانکننده به نظر میرسد. آیا ما در حال فراموش کردن واقعیتهای عمیقتری هستیم که آن را زنده و طبیعی مینامیم؟ Immersive Garden به ما میگوید که میتوانیم دنیای جدیدی از تجربهها بسازیم، اما آیا این دنیای شبیهسازی شده واقعاً میتواند جایگزین ارتباطات عمیق انسان با طبیعت باشد؟ رابطه ما با محیط، بهویژه در دنیای امروزی که همه چیز دیجیتال میشود، نیاز مبرمی به تأمل دارد. در آینده، شاید ما نه تنها بخواهیم در کد و نور زندگی کنیم، بلکه باید از خود بپرسیم که چه حسی از آن دریافت میکنیم و آیا این حس میتواند مطلوب باشد یا خیر.




