گردشگری صنعتی، یکی از شاخههای نوین صنعت گردشگری، شامل بازدید از مکانهای صنعتی قدیمی و جدید است. این نوع گردشگری دارای پیشینهای طولانی بوده و به شکلهای مختلف در کشورهای مختلف توسعه یافته است. کشورهایی مانند ژاپن، کرهجنوبی و آلمان به عنوان پیشگامان این صنعت شناخته میشوند و به این حوزه سرمایهگذاریهای قابلتوجهی انجام دادهاند. با این حال، در ایران، علیرغم ظرفیتهای موجود، این صنعت به طور کامل مورد توجه قرار نگرفته است. گردشگران این نوع گردشگری عمدتاً شامل دانشجویان و صنعتگران هستند که به دنبال کسب تجربه و آشنایی با فرآیندهای تولید شرکتها هستند. جاذبههای گردشگری صنعتی مانند معادن، پالایشگاهها و کارخانهها، بخشی از این تجربهها را تشکیل میدهند.
یکی از شاخههای نوظهور صنعت گردشگری در جهان که علاقهمندان زیادی را به خود جذب کرده، گردشگری صنعتی است.
گردشگری صنعتی (انگلیسی: Industrial tourism) گونه ای از گردشگری است که در آن مقصد مورد نظر شامل مکانهای صنعتی میباشد. گردشگری صنعتی مفهوم جدیدی نمیباشد و پیشینه آن به تورهای شراب در فرانسه، بازدید از پنیر سازان در هلند، تورهای مجلسی جک دنیلز در ایالات متحده بازمیگردد و امروزه نیز متقاضیان بسیاری در حوزههای بازدید از سایتهای میراث صنعتی و صنایع مدرن، دارا میباشد.
با وجود اینکه ظاهراً گردشگری صنعتی یک عرصه جذاب و فرصتساز به نظر میرسد، اما در لایههای زیرین آن میتوان ردپای چالشهای جدی را مشاهده کرد. همانطور که کشورهای پیشرفته از این صنعت بهرهبرداری میکنند، با خود میپرسم که آیا ما در ایران به دنبال چیزی فراتر از صرفاً جذب توریستها هستیم؟ آیا واقعاً این ظرفیت را داریم که از صنعت فقط به عنوان ابزاری برای برندسازی و تبلیغات استفاده کنیم و نه به عنوان پلی برای رشد پایدار و تعالی فرهنگی؟ شاید مهمتر از آن این پرسش است که چقدر از خودمان دور شدهایم و ظرفیتهای بومی خود را نادیده گرفتهایم. در این ناپایداری، کجای این معادله قرار داریم؟
