متن از تجربه تماشای سریالهای آنلاین و تأثیرات روانی آن بر بینندگان میگوید. با ورود پلتفرمهایی مانند نتفلیکس، عادت تماشای سریالها به تغییر و تحولی عمیق دچار شده است؛ به گونهای که بینندگان دیگر مجبور به انتظار هفتگی نیستند و میتوانند به تماشای پیدرپی بپردازند. این تغییر نه تنها به بهبود ارائه محتوا کمک کرده، بلکه با استفاده از طراحی هوشمندانه و الگوریتمهای پیشرفته، تماشاگران را به نحو مؤثری به دیدن بیشتر ترغیب میکند. در نهایت، پرسش اصلی این است که آیا این آزادی در انتخاب برای بینندگان رضایتبخش است یا به شکلی از کنترل و وابستگی تبدیل شده است؟
صحنه اول: نقطهی ورود به تونل زمان
چراغهای اتاق خاموشاند. روی مبل ولو شدهای و کنترل تلویزیون را در دست داری. یک روز شلوغ و پر استرس را پشت سر گذاشتهای و حالا وقت آن است که فقط یک قسمت از سریال جدیدی که همه دربارهاش حرف میزنند را ببینی. پلی میکنی. تصویر بالا میآید. موسیقی ابتدایی پخش میشود. ذهنت کمکم در داستان غرق میشود…
صحنه دوم: جادوی پلی خودکار
چند دقیقه پیش به خودت قول داده بودی که فقط یک قسمت ببینی. اما قبل از اینکه چشم بر هم بزنی، تیتراژ پایانی بالا میآید و همان لحظه، گوشهی صفحه شمارش معکوس شروع میشود: “۱۰… ۹… ۸…” بدون آنکه تصمیمی بگیری، قسمت بعدی بهطور خودکار پلی میشود. “خب… فقط یک قسمت دیگر!”
صحنه سوم: تغییر الگوی مصرف محتوا
زمانی نه چندان دور، سریالها هفتهای یکبار پخش میشدند. باید صبر میکردی تا قسمت بعدی برسد. اما نتفلیکس این انتظار را از میان برد. حالا تو سلطان انتخابی. اگر بخواهی، میتوانی یک فصل کامل را در یک شب ببینی. حتی نویسندگان سریالها هم کمکم فیلمنامهها را طوری تنظیم کردند که به جای پایانهای هفتگی، پایانی بسازند که تو را مجبور کند دکمهی پلی را نزنی، اما نزنی هم نمیشود!
صحنه چهارم: چرا ما این کار را میکنیم؟
یکی از فرضهای ناپیدای متن این است که کاربران به طور کامل در تصمیمگیری خود آزاد نیستند و انتخابهای آنها تحت تأثیر طراحیهای هوشمندانه پلتفرمها قرار دارد. این فرض به ما نشان میدهد که دموکراسی انتخاب در تماشای محتوا ممکن است در واقع فقط یک illusion باشد. در حالی که به نظر میرسد کاربران قادرند هر زمان که بخواهند محتوا را متوقف کنند، اما مفاهیم مانند FOMO و طراحی رفتاری نشان میدهد که آنها در دام الگوریتمهای تصمیمگیری خود به طور ناخودآگاه گرفتار شدهاند.
