مستند "Unfinished Space" به کارگردانی آلیسا ناهمیاس و بنجامین موری، روایتی از معماری ناتمام در کوباست که به دلیل تغییرات تاریخی متوقف مانده است. این فیلم شامل مصاحبههایی با معمارانی است که مدارس ملی هنر را طراحی کردهاند و به بررسی فرآیند طراحی و ساخت این فضاهای ناتمام در شرایط انقلابی میپردازد. فیلم سوالاتی درباره وضعیت این پروژهها و بازسازی آنها مطرح میکند. یکی از پیامهای اصلی آن این است که ناتمام بودن همیشه به معنای شکست نیست و فضاهای ناتمام میتوانند همچنان زنده و در حال تغییر باشند. همچنین، این اثر به مفهوم توجه به استفاده از فضا و تأثیر انسان بر آن پرداخته و به تبیین اهمیت فرآیند طراحی در شهری معاصر میپردازد.
یکی از فیلم های نسبتا قدیمی در زمینه طراحی این فیلم از آلیسا ناهمیاس (Alysa Nahmias ) و بنجامین موری (Benjamin Murray) کارگردانان آمریکایی، است؛مستند Unfinished Space روایتی است از معماریای که «ناتمام» ماند، نه بهدلیل ضعف طراحی، بلکه بهخاطر تغییر مسیر تاریخ.
این فیلم شامل مصاحبه هایی است با معمارانی که مدارس ملی هنر را در کشور کوبا طراحی کرده اند. فضاهای ناتمام، فرایند طراحی و ساخت این مدارس را در فضای انقلابی کوبا بررسی می کند و سعی می کند به سوالاتی در مورد از رونق افتادن و سپس بازسازی شان جواب بدهد.
- 🎥 مستند معماری
- 📍 کوبا، پس از انقلاب
- 🧠 تمرکز بر پروژههای متوقفشدهی معماری مدرن
- 🏗️ معماران:
- Ricardo Porro
- Vittorio Garatti
- Roberto Gottardi
این فیلم درباره ساختمانها نیست؛ درباره سرنوشت فضاست.
وقتی سیاست متوقف میشود،
اما فضا ادامه میدهد.
مسئله اصلی
آیا یک فضا، وقتی ساخته نشود، میمیرد؟
در کوبا:
- پروژهها آغاز شدند
- ایدهها جسورانه بودند
- اما سیاست، اقتصاد و ایدئولوژی
معماری را نیمهکاره رها کرد
نتیجه؟
فضاهایی که نه کاملاند، نه نابود.
چرا این فیلم مهم است؟
چون به ما یادآوری میکند:
- شهر، محصول نهایی نیست
- شهر، یک فرآیند است
- طراحی همیشه آخرین کلمه را نمیگوید
📌 این نگاه، پایهی Urban Resilience و Adaptive Reuse است.
تمرین فکری برای طراحان 🎯
جمعبندی
Unfinished Space به ما یاد میدهد:
- ناتمام بودن، همیشه ضعف نیست
- شهر از شکافها رشد میکند
- معماری بدون مردم، کامل نمیشود
در طراحی شهری،
گاهی بهترین تصمیم
«کنترل نکردن همهچیز» است.
در این مستند، تنش جالبی وجود دارد؛ فضاهایی که بهظاهر ناتمام و بیثمر هستند، در واقع میتوانند زنده و پر از پتانسیل باشند. فکر میکنم ما به عنوان انسانها، گاهی نمیتوانیم درک کنیم که شکافها و ناتمام بودنها میتوانند فرصتهایی برای بازتعریف و بازسازی باشند. شاید در زندگی روزمرهمان نیز با همین نوع فضاهای ناتمام سر و کار داریم؛ لحظههایی که به نظر بیمقصد میآیند اما پتانسیل خلق چیزهای جدید را دارند. اهمیت این مفهوم به این جا میرسد که گاهی اجازه دادن به ناتمامی و رها کردن کنترل میتواند به خلاقیت و زندگی دوباره منجر شود. این درگیری با ناتمام بودن، شاید بیپایان به نظر برسد، اما درعین حال، زیبایی خاصی در آن نهفته است.
