تویوتا در نمایشگاه Japan Mobility Show 2025 با معرفی صندلی رباتیک Walk Me، رویکردی متفاوت به مفهوم نشستن و حرکت ارائه داد. این محصول، که بین ویلچر و ربات قرار دارد، با هدف افزایش حس استقلال برای افرادی که در حرکت محدودیت دارند طراحی شده است. قابلیتهای ارگونومیک و هوش ماشینی این صندلی، به آن امکان میدهد تا مانند یک همدم همراه کاربر عمل کند و بهجای حمل کردن فرد، با او "راه برود". طراحی نرم و انسانی این دستگاه نشاندهنده ارتباط عمیقتری بین فناوری و نیازهای انسانی است و بهنوعی آینده تحرک شخصی را بازتعریف میکند.
در دنیایی که فناوری اغلب سرعت را هدف گرفته، تویوتا (Toyota) در نمایشگاه Japan Mobility Show 2025 مسیر متفاوتی را انتخاب کرد:
بهجای شتاب دادن، تصمیم گرفت «نشستن» را دوباره طراحی کند.
صندلی Walk Me، یک صندلی رباتیک خودران با چهار پایه متحرک مستقل است که میتواند کاری انجام دهد که چرخها از پسش برنمیآیند — راه رفتن.
از نشستن تا رفتن؛ وقتی ارگونومی با هوش ماشینی یکی میشود
Walk Me نه یک ویلچر است، نه یک ربات، بلکه چیزی بین آنها؛ یک “Personal Mobility Companion”.
تویوتا در توضیحش گفته هدف، ایجاد حس استقلال و کرامت برای افرادی است که در حرکت دچار محدودیتاند.
این دستگاه بهجای حملکردن کاربر، با او «راه میرود».
طراحان Walk Me، به نوعی در حال بازتعریف نسبت «کاربر و وسیله نقلیه» هستند؛ از یک شیء فرمانپذیر، به یک همراه همدل و هوشمند.
ویژگیهای کلیدی
| قابلیت | توضیح |
|---|---|
| پایههای رباتیک تطبیقی | چهار پایه مجهز به مفاصل هوشمند که حرکات انسان را تقلید میکنند. میتوانند از پله بالا روند یا روی زمین ناهموار راه بروند. |
| سیستم خودران با هوش ماشینی | از لیدار، دوربین و سنسورهای فشاری برای درک محیط استفاده میکند. قادر است مسیر را پیشبینی و با موانع تطبیق دهد. |
| طراحی ارگونومیک | فرم نشیمن و تکیهگاه بر اساس اصول ارگونومی پویا طراحی شده تا بدن در حالت طبیعی و بدون فشار قرار گیرد. |
| کنترل هوشمند | کاربر میتواند با ژستهای دست، فرمان صوتی یا حتی نگاه (Eye Tracking) آن را هدایت کند. |
| سیستم Dock و حمل آسان | پایهها تا میشوند و دستگاه بهصورت ماژولار در خودرو یا خانه شارژ میشود. |
چالشهایی walk me که حل میکند
- عبور از پلهها و رمپهای تند
- حرکت در مسیرهای سنگفرش یا چمن
- نشستن و برخاستن از خودرو بدون کمک دیگران
- افزایش استقلال کاربران در محیطهای عمومی
طراحی و زبان بصری
در نگاه اول، Walk Me شبیه ترکیبی از یک صندلی ارگونومیک Aeris و یک ربات Boston Dynamics است.
زبان طراحیاش نرم، انسانی و کمتهاجم است — فرمهایی کرو، متریالهای مات و رنگهای آرام که بهجای «ماشین بودن»، حس «دوستی» میدهند.
این همان چیزیست که ژاپنیها به آن میگویند “Omotenashi Design” — طراحی با احترام به احساس انسان.
پیوند با آینده طراحی فرنیچر و تحرک شخصی
جمعبندی
صندلی خودران Toyota Walk Me نمونهای است از همگرایی بین هوش مصنوعی، طراحی ارگونومیک و رباتیک همدلانه.
همانطور که Aeris مفهوم نشستن را پویا کرد، تویوتا حالا «حرکت در حالت نشسته» را انسانیتر میسازد.
در آیندهی نزدیک، شاید خانهها و فضاهای شهری نیز با چنین سیستمهایی همگام شوند — جایی که فرنیچرها راه میروند، صندلیها میاندیشند و طراحی، امتداد بدن انسان میشود.
حضور تویوتا با Walk Me در دنیای پرشتاب فناوری، به نوعی دقتی در درک ما از حرکت و نشستن است، اما آیا واقعاً میتوانیم از دوستی با فناوری لذت ببریم بدون اینکه از خودمان فاصله بگیریم؟ این صندلی رباتیک، با تمام وعدههایش برای استقلال و احساس کرامت، چه چیزی از لمس واقعی ارتباط انسانی به ما میزند؟ وقتی همه چیز حتی نشستن را تبدیل به تجربهای خودکار میکند، آیا در واقع به کیفیت زندگیامان افزوده میشود یا صرفاً آن را از ما میگیرد؟ فکر میکنم هنوز هم جایی در ما وجود دارد که بخواهد با زمین و حسهای تنگ و غریب زندگی در ارتباط باشد.
