خط تولید FlyEase از نایکی به طراحی کفشهایی میپردازد که در آنها مشکل پوشیدن و درآوردن کفشها به راحتی حل شده است. این کفشها به گونهای طراحی شدهاند که افراد با ناتوانی جسمی بتوانند به راحتی از آن استفاده کنند. ویژگیهایی مانند سیستم کشویی و زیپی، طراحی «بازشو از جلو» و قابلیت استفاده با یک دست از جمله مشخصههای این کفشهاست. FlyEase به حفظ استایل و کارایی ورزشی در کنار سهولت استفاده توجه دارد. این خط تولید نایکی به بازار افراد دارای ناتوانی جسمی ارزش قائل شده و نشاندهندهی پیشرفت در طراحیهای دسترسپذیر است.
FlyEase خط تولیدی از نایکی است که هدفش حذف مشکل رایج همهی ما در پوشیدن و درآوردن کفشهاست:
- بندهای پیچیده
- زیپها و چفتهای سخت
- محدودیت افراد دارای ناتوانی جسمی
طراحی FlyEase یعنی آسان کردن ورود و خروج پا، بدون فدا کردن استایل یا عملکرد ورزشی
🔧 مکانیزم طراحی
۱. سیستم کشویی و زیپی
- بعضی مدلها با زیپ یا نوار چسبی باز میشن
- بدون نیاز به خم شدن یا فشار دستها
۲. طراحی «بازشو از جلو»
- کفش کاملاً باز میشود
- پا به راحتی وارد میشود و دوباره بسته میشود
۳. حالت «یکدستی»
- افراد با محدودیت حرکتی میتوانند با یک دست کفش را باز و بسته کنند
- طراحی با الگوی کششی و اهرمهای داخلی هوشمندانه انجام شده است
۴. سازگاری با سبک و کارایی
- اغلب مدلها بر اساس کفشهای کلاسیک نایکی (Air Max، Pegasus و غیره) طراحی میشوند
- یعنی هم استایل ورزشی حفظ میشود هم دسترسیپذیری
🌟 ویژگیهای طراحی محصول
| ویژگی | توضیح |
|---|---|
| دسترسی آسان | باز و بسته شدن سریع و راحت |
| ایمنی و ثبات | بدون اینکه عملکرد ورزشی کاهش یابد |
| استایل نایکی | فرم کفش همان فرم اصلی، بدون تغییر بصری عمده |
| هوشمند و مدولار | بعضی مدلها با ترکیب بند، زیپ و کشهای داخلی |
🏆 جایگاه در بازار
- FlyEase باعث شد نایکی بازار افراد دارای ناتوانی جسمی را جدی بگیرد
- نمونهای از ترکیب مد روز، عملکرد و دسترسیپذیری
- جایزههای طراحی صنعتی و UX متعدد برده است
💡 مکث طراحی
جمعبندی
Nike FlyEase نشان میدهد که آینده پوشاک و کفش شامل دسترسیپذیری، تجربه کاربر و عملکرد همزمان است.
یک کفش میتواند شیک، ورزشی و در عین حال باز و بسته شدنش آسان باشد بدون محدودیت برای کسی.
این طراحی از FlyEase نه تنها یک قدم جلوتر برای نایکی بلکه یک سوال جدیتر برای جامعه به همراه دارد: آیا ما واقعاً به دسترسیپذیری در زندگیمان اهمیت میدهیم یا فقط به آن به عنوان یک گزینه برای برندها نگاه میکنیم؟ این تردید به ما یادآوری میکند که آنچه برای ما آسان است، ممکن است برای دیگران غیرقابل دسترس باشد. آیا ما به دنبال دنیایی هستیم که همه بتوانند در آن سهمی داشته باشند، یا فقط وقت خود را برای پذیرش تفاوتها از دست میدهیم؟ اینجا جایی است که ما باید از خود بپرسیم که چقدر به این «دسترسپذیری» در زندگی واقعیمان اهمیت میدهیم.
