طراحان لباس در سینما و تئاتر نقش اساسی در شکلدهی هویت شخصیتها و انتقال پیامهای داستان دارند. آنها با طراحی لباسهای متناسب با زمینه زمانی و فرهنگی کاراکترها، ویژگیهای آنها را به بیننده معرفی میکنند و احساس نزدیکی به داستان را افزایش میدهند. لباس نهتنها هویت و وضعیت اجتماعی شخصیتها بلکه دیدگاه آنها نسبت به جهان و زمانه آنها را نیز تجسم میکند. آموزش این هنر در دانشگاهها به علاقهمندان کمک میکند تا در این حوزه حرفهای شوند و به خلق آثار ماندگار بپردازند.
طراح لباس سینما یا کاستیوم دیزاینر Costume Designer یکی از شغل هایی است که امروزه در حوزه تئاتر و سینما طرفداران بسیاری دارد. طراحان لباس در این حیطه تلاش می نمایند تا شخصیت ها و کاراکتر های داستانی را ساخته و به آنها هویت ببخشند. طراح لباس فیلم وظیفه دارد که با طراحی انواع لباس ها، دوره و ویژگی خاصی آن دوره را در ظاهر فرد بگنجانند که بیننده با مشاهده آن بتواند احساس نزدیکی بیشتر با او کند.
به تصویر کشیدن لباس شخصیتهای داستان از جمله عواملی است که در انتقال پیام و زیباسازی روند قصه ما برای مخاطب تاثیر بهسزایی دارد. ایجاد توصیفات زنده و حقیقی از شخصیتها در روند داستان، نشانه یک نویسنده ماهر و خوب است. به عبارتی نوعی نوشته توصیفی به شمار میآید.
هر زمان صحبت از پوشش و یا لباس کاراکتر یک داستان میشود یاد فیلم Colette، میافتم. داستان یک نویسنده فرانسوی و تاثیری که توصیفات خارقالعاده او از شخصیت داستان در پوشش مردم عادی میگذارد. در ادامه بیشتر به داستان این فیلم با بازی درخشان Keira Knightley خواهیم پرداخت.
در ابتدا این سوال مطرح است که آگاهی از لباس شخصیتها و لزوم اجرای آن در طول قصه چه ضرورتی دارد؟
نحوه توصیف لباس شخصیتها در طول داستان
جمع بندی
خوشبختانه در ایران این هنر جایگاه خوبی دارد. از بهترین طراحی لباس صورت گرفته در سالهای اخیر در فیلم یوسف پیامبر بوده که برای هر نوع قشری اعم از فقیر و غنی، یهود و مصر و … لباس مناسب طراحی گردید. و همچنین از سریال شهرزاد میتوان یاد کرد که هردو توسط خانم ژاله زکی زاده طراحی شده اند؛ برای اینکه در این هنر بتوان پیشرفت کرد لازم است تا همواره دانش خود را بروز نمود و از آخرین تغییرات در دنیای مد و فشن آگاه بود. به صورت کلی اگر قصد دارید تا به عنوان یک طراح لباس موفق فعالیت نمایید، لازم است تا همواره تمرین نموده و با موشکافی بیشتر طراحی های فعلی را بررسی نمایید.
جالب است که در دنیایی به شدت بههمپیوسته و جهانیشده، هنوز هم لباسها میتوانند نقطهی شروعی برای روایت قصههای عمیق انسانی باشند، با اینکه در واقع آنها فقط پارچهای میان بدن و جامعه هستند. این تضاد میان هویت ظاهری و واقعی انسانها چه بار معنایی دارد؟ آیا واقعاً میتوانیم آنچه را که زیر لایههای لباسها نهفته است، درک کنیم یا فقط به تصاویری که به ما ارائه میشود بسنده میکنیم؟ در هر حال، این نگرانی از نمای ظاهری هر شخصیت در داستان ما را به تأمل وامیدارد، که آیا این فقط یک نقاب است یا واقعیاتی در پس آن نیز وجود دارد.
