BendDesk یک نمونهی اولیه از میز کار آینده است که در سال ۲۰۱۰ توسط موسسه RWTH Aachen در آلمان معرفی شد. این طراحی با ادغام دو سطح کاری تعاملی، هدفش ایجاد یک فضای دیجیتال پیوسته بود، اما به دلیل محدودیتهای فناوری و عادات کاربران، نتوانست مورد استقبال قرار گیرد. امروز، با پیشرفت تکنولوژی مانند نمایشگرهای OLED و نیازهای جدید در محیطهای خلاق، این ایده دوباره مورد توجه قرار گرفته و پیشنهاد بازآفرینی آن به شکل مدرن مطرح میشود. BendDesk به عنوان یک محصول پیشرو از زمان خود، اکنون میتواند با شرایط و نیازهای فعلی همخوانی پیدا کند.
📍 آلمان، ۲۰۱۰ — موسسه رسانههای تنگیبل، RWTH Aachen
تصور کن پشت میزی نشستی که سطحش از رو به رویت شروع میشود، به نرمی خم میشود، و عمود بالا میآید — نه فقط برای تماشا، بلکه برای لمس.
دو سطح — افقی و عمودی — یکی شدهاند. نه دو مانیتور، نه یک میز و یک صفحهکلید. بلکه یک سطح یکتکه، لمسی، تعاملی.
این بود BendDesk یک نمونهی اولیه از آیندهی میز کار، در دورانی که هنوز لمس معنایش در آیفون خلاصه میشد.
ایدهی اصلی BendDesk
BendDesk تلاش میکرد تا با ترکیب دو سطح کاری (desktop + whiteboard) به یک فضای تعاملی پیوسته، مفهومی جدید از «محیط کار دیجیتال» بسازه:
- پروژکتورهای بالا و پایین: محتوا را روی دو سطح نمایش میدادند
- دوربینهای مادون قرمز: حرکات دست و لمس را در هر دو سطح تشخیص میدادند
- زبان تعامل نو: حرکت دادن فایلها از سطح افقی به عمودی، مثل چسباندن پستایت به دیوار
چرا جلوتر از زمان خودش بود؟
| عامل | محدودیت |
|---|---|
| فناوری | نبود صفحات لمسی خمیده و سبک با دقت بالا |
| UX | کاربرها هنوز به تعامل پیوسته بین سطوح عادت نداشتن |
| فضا | میزهای خمیده با ابعاد خاص، برای محیطهای معمول جاگیر بودن |
| بازار | طراحها و دفاتر دیجیتال هنوز روی لپتاپ/تبلت متمرکز بودن |
اما امروز چی؟
- نمایشگرهای OLED خمیده فراگیر شدن
- دفاتر خلاق با نیازهای طراحی، انیمیشن و co-creation به فضاهای multi-surface نیاز دارن
- حتی بازیها و NFTها به سطحهای تجربیتر نیاز دارن
- و مهمتر از همه، انسان دوباره به “فضا” داره فکر میکنه — نه فقط “صفحه”
🔁 چرا هنوز میتونه جواب بده؟
📜 نتیجهگیری:
BendDesk محصولی بود از دنیای آینده که اشتباهی زود رسید.
اما حالا که فناوری و نیاز فرهنگیاش کنار هم ایستادن، وقتشه این ایدهها رو از کشوهای تاریخ دربیاریم.
در باشگاه پرورش محصول، تمرین میکنیم تا فراموششدهها رو دوباره به شکل آیندهدار بازطراحی کنیم، تا تاریخ آینده را بسازیم.
وقتی به BendDesk فکر میکنم، احساس میکنم که این ایده، نهتنها در زمان خودش، بلکه حتی حالا نیز ما را به چالش میکشد، زیرا به نوعی به راحتی خود را در اتاقهای کارمان قفل کردهایم. شاید این ایدهی میز کار تعاملی در واقع نشانهای از ضرورت آزادسازی فضاها و مرزهای فیزیکی باشد که خودمان برای خودمان ساختهایم. آیا ما هنوز به این فکر میکنیم که کار ما چه شکلی باید داشته باشد یا فقط به دنبال کارایی و تکنولوژیهای نو هستیم؟ احساس میکنم بحث در مورد BendDesk به ما یادآوری میکند که هنوز هم زمانهایی وجود دارند که باید به خلاقیت و تجربههای انسانی بیشتر بها دهیم، حتی اگر این کار به نظر غیرمعمول یا حتی ریسکپذیر برسد.
