۲۰۱۸ Architecture of infinity: جایی که معماری، دین تازهی قرن بیستویکم میشود | معماری ابدیت
فیلم مستند "Architecture of Infinity" اثر Christoph Schaub به بررسی مفاهیم نور، زمان و حس ابدیت در معماری میپردازد. این اثر به پرسش مقدس بودن فضا بدون مذهب میپردازد و نشان میدهد که مکانهای مقدس درک عمیق از حضور و غیاب را میطلبند. معماران و هنرمندان نوری در این فیلم به طراحی فضاهایی اشاره میکنند که گفتگو با زمان را امکانپذیر میسازند، بهطوریکه تجربه درونی ما از این فضاها به عنوان ابدیت تجلّی مییابد. در نهایت، پیام فیلم بر اهمیت ایجاد فضاهایی با کیفیتهای معنوی و تحمل زمان تأکید دارد.
“Architecture of Infinity (2018)” ساختهی Christoph Schaub — فیلمیست مستندگونه که نه دربارهی ساختمانها، بلکه دربارهی آنچه از میان آنها عبور میکند حرف میزند: نور، زمان، و حس ابدیت.
فیلم از این پرسش شروع میکند:
آیا فضا میتواند مقدس باشد — حتی بدون مذهب؟
در طول فیلم، شاب ما را از کلیساهای سنگی تا آثار نوریِ Turrell میبرد تا نشان دهد که “مکان مقدس” فقط در سنگ و دیوار نیست، بلکه در درک عمیق از حضور و غیاب است.
معماران میگویند، ما فضا نمیسازیم؛ ما لحظهی مکث در جهان را طراحی میکنیم.
💡 نور به عنوان متریال معنوی
برای Zumthor، نور «نفس معماری» است.
برای Turrell، نور خودِ فضاست.
در آثارشان، دیوارها فقط مرز نیستند؛ مثل پوستاند، نازک بین جهان مادی و ادراک درونی.
فیلم با حرکت آهستهی نور در کلیسای Bruder Klaus، تبدیل سکوت به تصویر را نشان میدهد — معماری به مثابه مراقبه.
“Architecture of Infinity” مثل یک سمفونی بصری است.
دوربین کند، موسیقی مینیمال، و سکوتی که بیشتر از کلمات حرف میزند.
ما در این فضاها احساس میکنیم زمان منحل شده — مثل وقتی در حمام ایرانی، معبد بودایی یا کلیسای مدرن میایستی و حس میکنی لحظه ابدی شده.
🧱 جایی میان علم، هنر و ایمان
فیلم میان سه نیرو میچرخد:
- معماران که با فرم به معنا میرسند
- هنرمندان نوری که با ادراک بازی میکنند
- فیلسوفانی که میگویند “ابدت” نه در آسمان، بلکه در تجربهی درونی ماست.