تعریف پروژه “طرح و ساخت” DB

خلاصه هوشمند powered by Hoshiar

روش طرح و ساخت (DB) یکی از شیوه‌های اجرای پروژه است که در آن کارفرما تنها با یک شرکت قرارداد می‌بندد و این شرکت مسئولیت طراحی و ساخت را بر عهده می‌گیرد. این روش، به دلیل امکان شروع ساخت پس از اتمام بخشی از طراحی، سرعت اجرای بیشتری نسبت به روش‌های دیگر دارد. همچنین، در این شیوه، کارفرما تنها محدوده کلی پروژه را مشخص می‌کند و جزئیات فنی به عهده پیمانکار است. تعریف‌های مختلفی از این روش در کشورهای دیگر وجود دارد که نشان‌دهنده پتانسیل‌های مختلف این مدل است.

اجرای پروژه میتواند به روشهای متعددی صورت پذیرد که استفاده از هر کدام میتواند مزایا و معایبی را به دنبال داشته باشند. باید توجه داشت که هرروش باید بسته به شرایط پروژه انتخاب شود. در این درس قصد
داریم به معرفی روش طرح و ساخت(Build Design )که یکی از انواع روش اجرای پروژه است، بپردازیم.

معرفی روش طرح و ساخت

در روش طرح و ساخت DB، کارفرما تنها با یک شرکت (عموما شرکت پیمانکار طراح سازنده) قرار دادمنعقد نموده و تمام فازهای ساخت را به عهده این شرکت قرار میدهد. در این روش، کارفرما، عموما با بررسی صالحیت شرکت پیشنهاد دهنده، یک شرکت را انتخاب میکند و معموال این روش بر مبنای زمان و کیفیت و قیمت مشخص انجام میشود. در مقایسه با روش طرح، مناقصه و ساخت (DBB)، این روش از سرعت اجرای بیشتری به دلیل امکان ساخت پروژه بعد از انجام قسمتی از طراحی برخوردار است. بعضی از خصوصیات این روش عبارتند از:

معموال قرار داد با قیمت مشخص انجام میشود.
محدوده از سوی کارفرما مشخص میشود، اما جزئیات آن مشخص نمیگردد. برای مثال، کارفرما کاربری
ساختمان و مواردحائزاهمیت را مشخص میکند، اما مشخص نمیکند باچه نوعی از مصالح اجرا شود.
هماهنگی بین تیم طراحی و اجرا
سرعت بالا در اجرا به دلیلاینکه بعد از اتمام قسمتی ازطراحی،تیم اجرا میتواند شروع به کار کند.
کاهش تداخالت
کارفرما برای تمام مباحث اجرا وطراحی بایک تیم روبرو است.

بررسی قراردادهای طرح و ساخت

جمع بندی

پروژه مهندسی، تدارکات و ساخت (به انگلیسی: Engineering, procurement and construction) قرارداد EPC (مهندسی، تامین تجهیزات، اجرا) یکی از قراردادهای مهم و پیچیده‌ای است که امروزه با رشد صنعت، مورد اقبال قرار گرفته است. تا مدت‌های مدید در طرح‌های بزرگ عمرانی و صنعتی از قراردادهایی استفاده می‌شد که در آن کارفرما و پیمانکار به وسیله عاملی به نام مشاور، اجرای پروژه را برعهده می‌گرفتند. در این حالت توالی فرآیندها به دلیل عدم همپوشانی طراحی و ساخت باعث طولانی شدن زمان کلی پروژه می‌شد. به‌علاوه اصلاح و بازنگری طراحی در حین اجرا بسیار زمان بَر بود، به همین دلیل کم‌کم این نتیجه حاصل شد که از تخصص شرکت‌های پیمانکاری استفاده شود و کارفرما نقش داشته باشد و تمامی مراحل طراحی، ساخت و اجرا برعهده پیمانکار گذاشته شود.