«آفون» یک تلفن همراه با نمایشگر جوهر الکترونیکی و قابلیت چاپ سهبعدی است که تنها به اجرا کردن برنامههای ضروری مانند تماس و پیامک محدود میشود. طراحی ساده و مینیمالیستی آن بدون دوربین و با استفاده از آیکونهای جهانی، هدفش فراهم کردن ارتباطی آسان و دور ماندن از حواسپرتیهای دیجیتال است. این تلفن بیشتر برای کاربرانی که به دنبال یک ابزار ارتباطی ساده و کارآمد هستند، ساخته شده و هنوز جزئیات و تاریخ عرضه آن اعلام نشده است. همچنین، این طرح ممکن است بیانگر تمایل به کاهش پیچیدگیها در دنیای دیجیتال باشد.
«آفون» یک تلفن همراه با قابلیت چاپ سه بعدی و نمایشگر جوهر الکترونیکی (e-ink) است که تنها برنامههای ضروری مانند تماس، پیامک، پیامرسانها و حتی سرویسهای تاکسی اینترنتی روی آن اجرا میشود. بدنه باریک و اندازه جمع و جور آن به راحتی در کف دست قرار میگیرد و صفحه نمایش آن به دلیل استفاده از فناوری جوهر الکترونیکی، شبیه به یک تکه کاغذ با نوشتههای مدادی به نظر میرسد.
این ویژگی باعث میشود تا دیگر از خیرگی صفحه و نور آبی که موجب خستگی چشم میشود خبری نباشد. مارکو لازیچ، طراح این گوشی، میگوید ممکن است امکان نورپردازی اختیاری نیز وجود داشته باشد تا کاربران بتوانند حتی در شب یا تاریکی پیامهای خود را بخوانند و تماسهایشان را مرور کنند.
آفون: یک تلفن همراه با چاپ سه بعدی که تنها تماس و پیام کوتاه روی آن اجرا میشود
نگاهی به طراحی ساده «آفون»
جمع بندی
مارکو لازیچ هنوز اندازه نهایی صفحه نمایش این گوشی را معرفی نکرده است، اما او از قبل مخاطبان هدف خود را مشخص کرده است: بازرگانان پر سفر، پدربزرگ و مادربزرگهایی که به یک وسیله ارتباطی سادهتر نیاز دارند و به طور کلی افرادی که میخواهند از شر برنامهها و اعلانهای بیپایان خلاص شوند. تا زمان انتشار این مقاله، مارکو لازیچ هنوز تاریخ عرضه «آفون» و جدول زمانی تولید گوشی چاپ سه بعدی خود با نمایشگر جوهر الکترونیکی را اعلام نکرده است. او برای اولین بار «آفون» را در سال ۲۰۱۶ معرفی کرد. در حال حاضر، به نظر میرسد تلفنهای همراه با صفحهنمایش شبیه کاغذ برای طراحان فناوری جذاب هستند و هوش مصنوعی میتواند به جذابیتهای این ایده کمک کند.
بعضی وقتها، در دنیای پر سر و صدای فناوری، کم کردن گزینهها به نظر میرسد یک راهحل است، اما چقدر از سادگی واقعی فاصله داریم؟ آیا واقعاً انتخاب میان چند برنامه ضروری میتواند ما را از آن حجم از استرس روزمره رها کند یا اینکه فقط نوعی فرار از مسئولیتهای دیجیتالی است؟ وقتی به طراحی "آفون" نگاه میکنیم، انگار که در تلاشیم تا به گذشته برگردیم، اما آیا ما واقعاً میخواهیم به دنیایی برگردیم که در آن ارتباطات محدودتر و عمیقتر بودند؟ این تلاش برای کمتر کردن، به دنبال چیست؟ ما در حالی که فناوریهای پیشرفتهتری را میسازیم و مصرف میکینم، آیا واقعاً دنبال آرامش هستیم یا فقط به دنبال بهانهای برای فاصله گرفتن از آنچه که خودمان خلق کردهایم؟
