آشنایی با خودروهای موتورعقب و مزایای آن

دلیل اصلی قراردادن پیشرانه در عقب خودرو که پس از جنگ جهانی دوم پرطرفدار شد، هزینه‌ی ارزان‌تر تولید درکنار افزایش فضای کابین بدون تغییردادن شکل کلی بدنه و کاهش وزن بود. به‌طورکلی، هزینه‌ی تولید خودرو موتورعقب در‌مقایسه‌با نمونه‌ی موتورجلو بسیار ارزان‌تر بود؛ بااین‌حال، سال‌ها طول کشید تا تعادل مناسب این نمونه از خودروها در توزیع وزن محورهای جلو و عقب مهندسی شود. معمولا خودروهای موتورعقب از سیستم انتقال قدرت محورعقب هم استفاده می‌کردند؛ اما برخی نمونه‌های تمام‌چرخ محرک، به‌ویژه خودروهای برقی، نیز تولید شده‌ا‌ند.

نصب پیشرانه در پشت محور عقب دو مزیت مهم دیگر هم دارد:

•  به‌دلیل قرارگرفتن پیشرانه در عقب، به قراردادن تونل سیستم انتقال قدرت نیازی نیست؛ بنابراین کف خودرو و کابین مسطح طراحی می‌شود.
• درصورت محورعقب‌بودن خودرو، نصب پیشرانه روی چرخ‌های عقب که مسئولیت حرکت‌دادن خودرو را دارند، افزایش چسبندگی و فشار روبه‌پایین اکسل عقب را به‌همراه دارد. البته، این موضوع می‌تواند بیش‌فرمانی بیشتری هم ایجاد کند که درنتیجه، احتمال انحراف خودرو در پیچ‌ها با فشردن پدال گاز بیشتر خواهد بود.

جالب این است که بسیاری از شرکت‌ها به‌همان سرعتی که به تولید خودروهای موتورعقب روی آورده‌ بودند، از این طرح عقب‌نشینی کردند. در این مقاله، به دوران اوج خودروهای موتورعقب برمی‌گردیم تا بهترین نمونه‌ها را معرفی و تاریخچه‌ای کوتاه از این طرح را بررسی کنیم. درپایان مطلب، مدل‌های جدید و آینده‌ی این نوع خودروها را بررسی می‌کنیم.

معرفی چند مدل خودرو موتور عقب

اواخر دهه‌ی ۱۹۶۰؛ پایان دوران طلایی خودروهای موتورعقب

در اوایل دهه‌ی ۱۹۶۰، تولید مینی کلاسیک به خودروسازان اروپایی نشان داد که امکان مهندسی بهتر خودروِ دیفرانسیل‌جلو با وزن سبک و قیمت رقابتی وجود دارد. درواقع، مینی را باید حکم مرگ رسمی خودروهای موتورعقب کلاسیک بدانیم؛ زیرا شرکت‌هایی که خودروهای موتورعقب تولید کرده بودند، این طرح را کنار گذاشتند و چند برند اروپایی مثل سیتروئن و ساب که هرگز مدل موتورعقب تولید نکرده بودند، نظاره‌گر تقاضای بازار و جنگ دیگر خودروسازان بودند. رنو با مدل استافت (Estafette) تولید خودرو محورجلو را امتحان کرد و سپس با مدل‌های 3 و 4، به‌طور رسمی از میدان بی‌رمق خودروهای موتورعقب فاصله گرفت. فیات از سال ۱۹۴۷، درصدد ورود به کلاس خودروها دیفرنسیل‌جلو و موتورجلو بود که در سال ۱۹۶۴، سرانجام به هدفش رسید. شورولت هم تنها مدل کورویر را تولید کرد و باتوجه‌به رسوایی بزرگ، هیچ‌وقت دوباره طرح موتورعقب را درنظر نگرفت. حتی فولکس واگن که به‌عقیده بسیاری از افراد شرکتی سنتی است و تغییر نمی‌کند، به‌زودی به بازار خودروهای موتورجلو وارد شد. اولین آزمایش مهم فولکس واگن تولید مدل NUS K70 در سال ۱۹۷۰ بود. سپس، مدل‌های پاسات و گلف در سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ رونمایی شدند تا بزرگ‌ترین خودروساز آلمان که از پرچم‌داران تولید خودروهای موتورعقب بود، تغییر بزرگی بپذیرد. بنابراین، با آغاز دهه‌ی ۱۹۷۰، خودروهای موتورعقب محو شدند.

سال ۲۰۱۹؛ باشگاه کوچک خودروهای موتورعقب

فولکس واگن تولید خودروهای موتورعقب را بیشتر از دیگر شرکت‌ها ادامه داد؛ به‌گونه‌ای که بیتل تا سال ۲۰۰۳ در مکزیک و تایپ 2 هم تا سال ۲۰۱۳ در برزیل تولید شدند. فیات هم مدل 126 را تا سال ۲۰۰۳ زنده نگه داشت. البته، دلیل اصلی توقف تولید فولکس واگن تایپ 1 و 2 کاهش تقاضا نبود؛ بلکه قوانین جدید آلایندگی و مصرف سوخت مانع طول عمر بیشتر این دو مدل قدیمی شد.

اسمارت فورتو (Smart Fortwo) دیگر خودرو محورعقبی است که از سال ۱۹۹۸ تابه‌امروز تولید می‌شود. خودروساز هندی تاتا هم مدل نانو (Nano) را در سال ۲۰۰۸ عرضه کرد. رنو پس از گذشت یک دهه، با نسل سوم توئینگو (Twingo) در سال ۲۰۱۴ دوباره به طرح موتورعقب بازگشت. دلیل اصلی تولید نسل سوم رنو توئینگو با طرح موتورعقب، استفاده از پلتفرم اسمارت فورتو بود. درمجموع، باشگاه خودروهای موتورعقب درسال ۲۰۱۹، تنها سه عضو دارد: اسمارت فورتو و رنو توئینگو و پورشه 911. اگر تمام خودروهای موتورعقب تاریخ را در نظر بگیریم، اعضای این باشگاه به حدود ۲۰۰ مدل مختلف می‌رسد.

آینده‌ی خودروهای موتورعقب چه خواهد شد؟

براساس اطلاعات موجود از اهداف آینده‌ی شرکت‌های بزرگ خودروسازی، طرح موتورعقب با شروع دهه‌ی ۲۰۲۰، این‌بار با فناوری برقی احیا می‌شود. فولکس واگن خواهان سهم بزرگی از بازار خودروهای برقی است؛ به‌همین‌دلیل، پلتفرم MEB را توسعه داده که با طرح نصب موتور برقی در عقب همراه است. خودروهای تولیدی براساس پلتفرم MEB در حالت استاندارد موتورعقب‌محورعقب هستند و درصورت نیاز، موتور برقی دیگری در محور جلو اضافه خواهد شد تا تمامِ چهارچرخ محرک باشند. هاچ‌بک برقی سری I.D. فولکس واگن که امسال رونمایی خواهد شد، قطعا از پلتفرم MEB استفاده می‌کند. این مدل راه را برای محصولات موتورعقب برقی دیگر فولکس واگن و برندهای زیرمجموعه‌اش مثل آئودی و اشکودا و سئات همواره می‌کند. اگر همه‌چیز طبق برنامه پیش برود، احتمالا نسل جدید جوانان رانندگی با خودروهای موتورعقب برقی را آغاز خواهند کرد. البته، فولکس واگن، تنها شرکتی نیست که خودرو موتورعقب برقی تولید می‌کند؛ بلکه هونداهم با مدل نهایی E Prototype به این باشگاه جدید وارد خواهد شد.